Wie wij zijn?
Gewoon Dennis en Bianca.
“What you see, is what you get”, lacht Bianca. Iets wat je al uit de naam van hun bedrijf kunt afleiden: Tapijthal Succes!
“Wie ons een beetje kent, weet dat wij niet alleen een tapijthal zijn”, verduidelijkt Dennis. “En ja, we hebben er wel eens aan gedacht om het woord ‘wonen’ in onze bedrijfsnaam te verwerken, nu we zoveel meer doen dan vloerbedekking. Maar we laten het zo.” Enerzijds, zo legt Dennis uit, omdat ‘Tapijthal Succes’ vertelt dat het bedrijf ‘no nonsens’ is, zoals zij zelf ook zijn. En aan de andere kant verklapt de titel dat het al jaren een begrip is in Ermelo en inmiddels ver daarbuiten. “Al meer dan 45 jaar”, merkt Dennis met trots op.
Sinds 1982 tekent de tapijthal, opgericht door Dennis’ vader Willem den Otter, het straatbeeld van Ermelo. Rollen tapijt en vinyl staan uitgestald in de winkel en voor de deur. Wie voorraadhouder is, maakt het tenslotte mogelijk om klanten direct te helpen. “Dat kon ook, want er was veel minder keuze,” leggen de twee uit. Inmiddels heeft de tijd enorme rollen vervangen voor kleine stalen en kun je niet uit drie kleuren, maar uit een Pantone waaier aan nuances kiezen.
“En dan hebben we ook nog eens alles met een pikkeltje hier, een streepje daar of structuurverschillen,” vertelt Bianca. Nog niet gesproken over de raamdecoratie in alle vormen en maten, zonwering, meubels en natuurlijk een scala aan verschillende type vloeren. Zelf noemen ze de interieurwinkel aan de Torenhaan — die drie maal groter is dan de winkel die voorheen de Puttenweg sierde — dan ook Tapijthal Succes Twee-Punt-Nul. Een gezellige, complete showroom waar Bianca al vanaf dag één van aanpakken weet, terwijl Dennis met een team vakmannen de kunst van het leggen uitvoert. Waar zij alle ins and outs heeft geleerd op het moment dat Dennis de zaak overnam, heeft hij het vakmanschap de paplepel naar binnen geslobberd.
“Dat begon natuurlijk op mijn vrije woensdagmiddagen met eindeloos vuilniszakken restafval vullen. Ik was nog een klein kereltje, vast een jaar of acht. Niet veel later liet mijn vader mij lijmen. Dan zat er meer plak op mijn pak dan op de vloer en zelf besloot ik stiekem te snijden. Pa gaf mij vervolgens vreselijk op mijn kop, maar ik leerde het wel.” Uiteindelijk ging Dennis, gedreven als hij was, zelfs van de middelbare school weg. Er was geen leerrichting die dicht genoeg in de buurt kwam van zijn droombaan: de beste stoffeerder worden, de titel Tapijthal Succes eer aan doen en het bedrijf — met daarin de ziel van zijn vader — voortzetten zodra hij plaats zou maken.
Maar zoals dat gaat met dromen, verloopt de werkelijkheid niet zonder slag of stoot. Willem den Otter overlijdt veel te vroeg, als zijn zoon 16 is. Aan alle kanten volgt een enorme klap. Het bedrijf valt in handen van een ander, waar Dennis voor gaat werken. Maar na zeven jaar, anno 1998, presteert hij het om als begin twintiger de zaak terug te kopen. De liefde voor tapijt is op dat moment uitgebreid naar de liefde voor Bianca en het stel besluit er samen voor te gaan. Wat betekent: hard werken, nostalgie, een leercurve, vallen en opstaan, passie en emotie. De laatste adem van pa, de winkel, wordt hun eerste kind.
“Sinds onze zoon Max er is, is de winkel pas op de tweede plek gekomen,” knipoogt Bianca. Voor die tijd woonden ze er zo wat. Dennis ging om 8 uur de deur uit en kwam tussen tien en twaalf ’s avonds weer terug. Dat komt, het was niet alleen een kwestie van zorgen dat er geld binnenkomt, maar het was ook sentiment. De wortels van pa Den Otter lagen er nog. Het was Dennis zijn grootste hobby en bovenal, het was van beiden het levenswerk. Zorgen en trots gingen hand in hand.
Of er nu nog hindernissen zijn? “Nou, als ik bij mensen kom waar ik de vloer uit moet halen die we ooit zelf hebben gelegd,” lacht Dennis. “Dan weten we zeker dat ‘ie echt muurvast zit.” Sowieso is het goed om te weten dat wie een vloer laat leggen door de experts van de meer-dan-een-tapijthal, zijn huis meteen bekleed heeft met de ziel en zaligheid van het team. Stuk voor stuk perfectionisten, die met het grootste plezier en zorgvuldigheid te werk gaan.
“Werken bij mensen is prachtig om te doen. Het is sociaal en dynamisch en het mooiste vind ik nog wel dat we altijd het laatste klusteam zijn dat komt,” legt Dennis uit. “Gek genoeg is de vloer toch de kroon op je woning. Een stofzuiger erdoor halen en de boel is af.” Klaar om jaren lang op te leven. Verhalen op te maken. Zoals Dennis en Bianca dat ook nog altijd ‘gewoon’ doen.
